سخنان ناگفته

یادگار - محمدرضا عبدالملکیان
نویسنده : سروش عازمی خواه - ساعت ٤:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢٥
 

نه باران می بارد و

نه تو برمی گردی!

چه نگاه دلواپسی دارد این عشق

                                            چه نگاه دلواپسی

هر روز

از درختان غبارآلود همین خیابان خسته

                                                   سراغت را می گیرم

همین درختان که دیری است

ردپای عبور و حضور تو را

از یاد برده اند

 

کجایی؟

به کجا رفته ای؟

و تا چندمین روز این همه سال بی باران

باید به جست و جوی تو باشم


دوباره نگاهم می کنند

همین درختان خسته

صبور و ساکت

                 فقط نگاهم می کنند!

 

به خانه بر می گردم

و باز همان لبخند همیشگی

                به سلامم پاسخ می گوید

همان لبخند همیشگی

که آن را چون طنین ترانه ای

بر تاقچه خانه ام،

            به یادگار گذاشته ای

 


روبروی پنجره می نشینم

بی آب و بی آفتاب

نه باران می بارد و

             نه تو بر می گردی!

 

اما تعجب می کنم

    که پس از این همه سال بی باران

         چرا این گلدان کوچک

                 که آن را بر تاقچه ی این خانه ی خسته

                            به یادگار گذاشته ای

                             گل را فراموش نمی کند؟!


محمدرضا عبدالملکیان - کتاب «ساده با تو حرف می زنم»